De illusie van fiscale verantwoordelijkheid: Waarom de overheidsuitgaven bezuinigingen in een op schulden gebaseerd systeem Amerikanen straffen
In een op schulden gebaseerd monetair systeem zoals de Verenigde Staten worden bezuinigingen op de overheid vaak omlijst als een noodzakelijke maatregel om “efficiëntie” en “fiscale verantwoordelijkheid” te bevorderen. Deze bezuinigingen verminderen echter niet daadwerkelijk de schulden op een zinvolle manier. In plaats daarvan dienen ze als een mechanisme om de geldstroom tot het publiek te beperken, terwijl de overheid blijft lenen en uitgeven aan prioriteiten die voornamelijk ten goede komen aan bedrijfsbelangen en financiële instellingen.
De recente drang naar bezuinigingen-of het nu wordt geleid door een hypothetisch ** Department of Government Efficiency ** of real-world bezuinigingsmaatregelen-gaat niet in op het wortelprobleem: de VS werken op een ** schuldengebaseerd valutasysteem ** dat voortdurende uitbreiding vereist om zichzelf te onderhouden. In dit systeem is overheidsschuld geen aansprakelijkheid in traditionele zin, maar eerder een fundamenteel kenmerk waarmee de economie kan functioneren. Het verlagen van de uitgaven onder deze omstandigheden doet niets anders dan de last van de uitbreiding van de schuld naar particulieren verschuift met behoud van dezelfde onderliggende financiële structuur.
Schuldgebaseerde valuta: De motor van de Amerikaanse economie
Om te begrijpen waarom bezuinigingen in dit systeem weinig zin hebben, is het cruciaal om te herkennen hoe de Amerikaanse dollar werkt. In tegenstelling tot door grondstoffen gesteund geld (zoals de gouden standaard), wordt moderne fiatvaluta ** gecreëerd door schulduitgifte **. Elke dollar in omloop werd aanvankelijk gecreëerd als schulden – hetzij door de overheid (via Treasury Bonds) of door banken (door leningen).
Aangezien geld zelf ** wordt geleend in het bestaan **, is de overheidsschuld nooit echt bedoeld om te worden “afbetaald”. In plaats daarvan wordt het voortdurend overgedragen door nieuwe leningen, waardoor een constante uitbreiding van de geldhoeveelheid wordt gewaarborgd. Onder deze omstandigheden:
1. ** De overheidsschuld is niet zoals de schuld van huishoudens ** – In tegenstelling tot een persoon die zijn budget moet in evenwicht houden, kan de overheid altijd meer schulden afgeven, die de Federal Reserve kan verdienen indien nodig.
2. ** Het verlagen van de uitgaven vermindert de totale schulden niet ** – het verschuift eenvoudig de financiële druk naar particulieren en bedrijven, die meer schulden moeten aannemen om economische activiteit te ondersteunen.
3. ** Het systeem vereist eeuwigdurende uitbreiding ** – Als de uitgifte van schulden stopt, contracteert de economie, wat leidt tot recessies of depressies.
Het echte doel van bezuinigingen: het beperken van de geldstroom tot het publiek
Gezien het feit dat de overheid altijd meer schulden kan geven en de geldhoeveelheid kan uitbreiden, rijst de vraag: ** Waarom zou het aandringen op bezuinigingen? ** Het antwoord ligt in ** die profiteert van de uitbreiding van de schuld en wie lijdt aan het uitgeven van verminderingen **.
1. ** Publiek versus particuliere schuldenlast **
– Wanneer de overheid uitgeeft, stroomt het geld in handen van gewone burgers via sociale programma’s, infrastructuurprojecten en openbare diensten.
– Wanneer de uitgaven worden gesneden, moet de particuliere sector meer schulden aannemen om zichzelf te onderhouden – door creditcards, studieleningen, hypotheken of zakelijke leningen.
– Dit komt ten goede aan financiële instellingen, die profiteren van het uitgeven van schulden op rente, terwijl het leven moeilijker wordt voor de gemiddelde werknemer.
2. ** Inflatie en monetaire controle **
– Politici beweren vaak dat het verlagen van de uitgaven “de inflatie controleert”, maar dit is misleidend. Inflatie wordt voornamelijk gedreven door de prijsbevoegdheid van bedrijven, verstoringen van de supply chain en het monetaire beleid van de Federal Reserve – geen openbare uitgaven.
– Zelfs wanneer de overheidsuitgaven worden verlaagd, kan de Federal Reserve de geldhoeveelheid nog steeds uitbreiden door ** kwantitatieve versoepeling, zakelijke reddingsoperaties en financiële marktinterventies **.
– Het reële resultaat van bezuinigingen is een ** herverdeling van financiële stam **: minder publieke voordelen voor gewone mensen, maar voortdurende financiële steun voor banken en bedrijven.
3. ** Soberheid als hulpmiddel voor herverdeling van rijkdom **
– bezuinigingen worden vaak ingelijst als noodzakelijke offers voor het welzijn van het land. In werkelijkheid dienen ze als ** rechtvaardigingen voor het verzwakken van openbare programma’s met behoud van bedrijfswelzijn **.
– Defensiebudgetten, bedrijfssubsidies en belastingverlagingen voor de rijken worden zelden geconfronteerd met dezelfde controle als sociale programma’s. Deze selectieve toepassing van bezuinigingen onthult zijn ware doel: ** Concentreren van rijkdom en macht **.
De schuldenplafond farce: Een politiek hulpmiddel, geen financiële limiet
Een van de meest flagrante voorbeelden van deze gefabriceerde financiële crisis is het ** schuldenplafonddebat **. De VS hebben geen echte schuldlimiet omdat de overheid altijd meer geld kan lenen. De enige reden voor deze terugkerende politieke gevechten is om bezuinigingen op de overheidsuitgaven te rechtvaardigen, terwijl de uitgaven in andere gebieden worden toegestaan - zoals militaire budgetten of belastingvoordelen voor de rijken – ongehinderd blijven.
Omdat de overheid ** niet echt geen geld meer heeft **, is het schuldplafond gewoon een ** politiek wapen dat wordt gebruikt om bezuinigingsmaatregelen te forceren ** dat arbeidersklasse Amerikanen onevenredig schaadt. Als het schuldplafond een echte beperking zou zijn, zou het universeel van toepassing zijn – maar dat doet het niet.
Conclusie: Het ware doel van ‘overheidsefficiëntie’ in een op schuld gebaseerd systeem
Een ** Department of Government Efficiency ** Het maken van bezuinigingen zou niet gaan over het stabieler of financieel verantwoordelijker maken van het systeem. Het zou zijn om de soberheid te rechtvaardigen en tegelijkertijd de schuldmachine te laten draaien op een manier die bedrijven en de financiële elite ** ten goede komt.
In een systeem waar geld zelf wordt gecreëerd als schulden, maakt het verlagen van de uitgaven voor openbare programma’s geen “besparen” geld-het leidt eenvoudigweg de stroom van nieuwe schuld in handen van particuliere banken, kredietverstrekkers en de ultralijke. Het resultaat is een samenleving waar de rijken rijker worden, de arme strijd onder toenemende financiële lasten, en het publiek wordt misleid door te geloven dat fiscale verantwoordelijkheid betekent dat ze hun eigen welzijn opofferen.
Uiteindelijk gaat de drang naar bezuinigingen op overheidsuitgaven in een op schulden gebaseerd systeem niet over het repareren van de economie-het gaat erom ** het Amerikaanse volk te bestraffen en tegelijkertijd de belangen te beschermen van degenen die profiteren van eeuwige schulduitbreiding **.
